« Mi di a ou alé nétoiy mon garaj », mi a jout, é tou’d suit. Dé ti mo la lé vèksan. In lajan dantretiyin la rakont a moin kosa la ariv a li in sam’di matin. Jour la li travay pa, mé li sa kan mèm mèt poubèl domoun la résidans an bordir chemin. Sinon tansiyon pangar. Domoun i lèv an gèp.

Na in boug kan la vi a li, la konsidèr a li kom son loblijé. La domand si un ton komnadèr mèt prop son garaj. Mé li la ténir tèt. É pi kom li di, li na poin pou fé sa. Lé pa ékri dan son kontra. Sé lokatèr, propriyétèr… okip zot garaj. Si domin, i pèrd in nafèr va di ke sé li la volé. É pi boug la na dé min, ansèrv a li !

Na in nafèr lé sir, li fé biyin son travay : li baliyé la kour, pas sèrpiyèr dan limèb. Mèm si na’d moun, i jèt déché ci é la, li ramas. Kan i fo édé, li èd. Li na toujour lo sourir. Li èm son lamploi é li lé a lèr tou lé matin. Kan li la fini in résidans, li sa si in not.

Dan tou sa, li obli a li, son famiy. Son madam i viyin don a li in zanfan. O liyé rèst koté dèl, li viyn fé in korvé sam’di matin ! Kont pa su son patron pou done in dé jour konjé. Kour dèryèr.

Kosa nou pé di d’sa : arèt abizé médam é mésiyé. É moin ki pansé so tan la lété révoli. Mi pans mèm na in pé rasism la’d dan. Moin la oubli di a zot mi kroi lajan dantretiyin, lé soi i Maoré, soi Komoriyin !

 Justin