Dann promyé bout nou la vi mésyé Tizonm la poz in gob épi la trap troi pèrdri. Zot i souvien galman madam Tizonm la di son mari invite lo pèr pou fèr avèk zot. Pèrdri sa in bon pla épi la pa toulézour i invite lo pèr a out tab. Donk Tizonm la invite lo pèr é konm lo pèr lé in pé anrotar li la di son mari alé trozoinn lo prète.
L’avé inn foi mésyé lo foi la manz son foi èk in grinn sèl.

Lomari l apari rode lo pèr éshakinn la pran in shomin pa parèye si tèlman kan li l’ariv la kir, lo pèr lé pi la é mèm li lé an shomin pou alé la kaz Tizonm. Donk Tizonm i raplik an dsandan.
Mé madam Tizonm lé san pasyans é in pé goimand. El i gout, èl i gout, èl i arète pa d’gouté ziskatan ké final de kont èl i manz in pèrdri, èl i manz in dézyèm, épi èl i fini par kine lo troizyèm. L’èrla, èl lé bien anuiyé é kan final de kont lé dé bononm i ariv in pé an dékalé, li done son mari lo gran kouto pou li ropassé épi èl i koz avèk lo pèr.
Lo pèr i di : « MadamTtizonm pèdri frite i san bon !”. Mé lo madam I di lo prète èl lé bien trakasé. Trakasé mé pou koi ? L’èrla lo madam i di : « Mon pèr moin lé bien trakasé pars nou na poinn pèrdri, nou la zamé an avoir ! »
Lo prète i di : « Poitan i san bien bon ! kosa ou la fé kui alor –Nou la pa fé kui arien pars na poin arin pou fé kuir. Mon pèr, mi profèr dira ou, mon mari i vé solman koup out dé zorèy. » Lo prète i vien blèm, li lèv in kou in sèl é oila ké i mate dan la shèz avèk son grann rob é ala ké li kour, konm in dératé.
Kriké ! Kraké ! Kriké mésyé ! Kraké madam !

Lo mari i antan in dézord dann salon éli ariv avèk son kouto ropasé. L’èrla li domann son fam kosa l’arivé.
Madam Tiezonm i di : « Mon mari, mon mari, mésyé lo kiré i sort baré avèk lo troi pèrdri ! »
Lo mari i kol shomin épi li kriye : « Mésyé l’kiré lèss amoin inn-dé pèrdri. Moin osi sré bien èz manz pèrdri !! »
Lo prète i kontinyé kourir épi li di : « Ni inn, ni dé, mon zorèye lé pa ou, ou nora poin mon zorèye ! »
Lo mari i arète kour déyèr lo kiré é lo kiré i rant an vitèss dann la kir épi li tak la port. Madam Tizonm ; son koté, i di son mari : inkyète pan ou va manz in boute la mori frite ?
Mon zistoir la fini.

Koton mayi i koul ! rosh o flote ! L’avé inn foi mésyé lo foi la manz son foi èk in grinnsèl é demoun i antann ali souvan apré kriyé avèk in voi l’outre-tonm : « Rann amoin mon foi ! Rann amoin mon foi ! »