Donk demoune téi atande azot k’in zour lo boug nora zète son kor. In l’avé antande ali dire sa, la di avèk l’ote. L’ote la ardi sa avèk d’ote ankor si tèlman lo ladi-lafé la fini par sirkile dann lo kartyé sinte klotide lé o. Alor toulmoune té i atande sa : kanssa ? Kélèr ? Kèl zour sète afèr-la téi sava arivé é kan in matin la vi lo boug son shapo fète dsi lo zyé, la sorte son kaze konm i di lèr bardzour-rante lo shien épi lo lou si zot i vé, san fé tékspré toute de moune la mète a marsh dirékssyon la mèr konm Manyèke li mèm téi marsh diréksssyon la mèr.

Li téi marsh pa tro vitman é lo moune ossi téi marsh pa tro vitman non pli… konm lété pa tro loin, sétaki l’ariv bordaz la mèr pou oir kossa téi sar arivé. In pé té i di zamé lo boug noré gingn kouraz pou zète ali dan la mèr. D’ote téi prétande d’apré konm zot téi koné ali sirman li téi sava fé sak li la di.

Ki l’avé tor, ki l’avé rézon ? Ni koné pa mé sak demoune la di amwin sé k’arivé bordaze la mèr, in drol d’afèr la éspassé. Mi vande azot konm mwin la ashté.. d’apré sak i paré in train in grandèr inkroyab l’ariv a passé. Pars dann tan-la l’avé lo train marshandize épi voiyazèr é sa téi pass sinte klotide lé ba, dann in spèss gare téi apèl la al – mi panss plito lété la halte é lo train téi fé arienk arété pou ropartir.

Sak l’arivé sé ké kan lo train l’avé arète in kou épi la roparti, pèrsone la pi vi Manyèke. La rogarde dan la mèr l’avé pwin pèrsone, la garde lo train alé é lo train la filé. Donk ni koné pa kossa la s’passé, mé demoune i di é lé sirman vré Manyèke l’ariv la kaze son sèr laba lèrmitaz é kan la dmande ali kossa k’la éspassé, li la réponde volontyé. Li la rakote son sèr son tantativ é kan èl la di :

Pou kou k’toué la pa soté ? Soté dan la mèr biensir. Li la réponde : « Ma sère, m’a dir aou, la mèr té vréman tro mové so zour-la ! »

Koton may i koul, rosh i flote, l’avé inn foi pou inn bone foi é Patati é Patata é mon zistoir la fini.

La fin

Justin